Winkelen & zwemmen

By | 23 november 2015

We zouden deze zondag de honden uitlaten in het bos, maar het werd winkelen in de stad. Ik heb dit weekend een slechte invloed op het weer. Iedere keer als ik plannen heb om buiten iets te doen regent het op dat moment. En natuurlijk regende het niet toen we aan het winkelen waren.. Zondagavond is altijd de zwem-/duikavond met de duikvereniging, hét enige moment dat ik het niet erg vind om nat te worden! De diabetesverpleegkundige vertelde mij dat ik gewoon kan zwemmen met de sensor en in de beschrijving van de sensor stond dat ook, dus ik heb de zwemavond niet overgeslagen deze week.

Na de erg hoge bloedsuiker van gisterenavond van 20.9, werd ik vanochtend wakker met een bloedsuiker van 4.1! Op dit soort momenten ben ik best trots op mezelf. ’s Nachts ben ik ook niet wakker gemaakt door een hypo. De koolhydraten waren juist ingeschat en ook de hoeveelheden insuline had ik precies goed. Ideaal om (na een goed ontbijt) een dagje met een vriendin en onze honden naar het bos te gaan voor een wandeling. Hoewel ik soms afspraken afzeg vanwege slechte bloedsuikers, was het dit keer niet mijn bloedsuiker maar het weer waardoor we geen boswandeling konden maken. We besloten de honden thuis te laten en zelf te gaan shoppen.

’s Middags heb ik met een vriendin heerlijk gewinkeld en (te) veel gekocht. Vandaag had ik wéér uitgeslapen, waardoor het ontbijt weer rond lunchtijd viel. Rond een uur of 3 zijn we naar de supermarkt gegaan en IMG_20151123_011923daar een broodje gekocht. Wandelend hebben we gegeten en daardoor ben ik vergeten mijn bloedsuiker te prikken. Vaak luister ik naar mijn gevoel en meet ik niet op vaste tijden van de dag. De Diabetes moet leven zoals ik leef, ik leef niet zoals de Diabetes want ik moet wel kunnen doen wat ik zelf wil. Tijdens het winkelen kwam ik een houten hart tegen met de tekst ‘Life is better when you’re laughing’. Daar ben ik het helemaal mee eens en heb het hart gekocht. Ik vind deze quote de volwassen versie van de quote van Bassie en Adriaan: “Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!” En dat maakt mij aan het lachen. Ik ben chronisch ziek, soms voel ik dat, soms niet. Maar ookal heb ik een slechte dag, de humor en opgewektheid van anderen trekt mij er doorheen.

’s Avonds hadden mijn ouders chinees gehaald. Een Chinese tomatensoep, nasi met babi pangang en kroekoep gokte ik op 90 koolhydraten. Ik had een bloedsuiker van 9.8 en besloot 14 eenheden insuline te spuiten voor het eten. Zo nu en dan spuit ik bij veel rijst ook wel is 1 á 2 uur na het eten. Omdat rijst geen snelle suikers (koolhydraten) zijn en pas op een veel later moment gaat werken. Mijn ervaring is dat als ik dan voor het eten spuit, ik 2 uur na het eten een hypo heb en 4 uur later een hyper. Nu at ik niet veel nasi vandaag en ging ik zwemmen, dus ik durfde het aan om voor het eten te spuiten. Er was een grote kans dat ik anders vanavond vergeten was te spuiten. Eigenlijk zou ik 18 eenheden spuiten voor 90 koolhydraten en een goede bloedsuiker, maar ik ging vanavond zwemmen en daarom spoot ik 25% minder insuline. Voor het zwemmen heb ik nog even snel in het kleedhokje mijn bloedsuiker gemeten: 11.0. Prima suiker om mee te gaan zwemmen. Vandaag geen bikini, maar een badpak aangedaan. Een sensor is interessant, maar niet iedereen hoeft hem van mij te zien. Ik zie dat niet als het verstoppen van de Diabetes, maar ik wil er niet mee “te koop lopen”.

Na het zwemmen voelde ik mij beven en heb ik eerst een pakje sinaasappelsap gedronken voordat ik me ging omkleden. Thuis heb ik mijn bloedsuiker gemeten en die gaf aan 3.3. (hey, volgens mij had ik nog geen hypo gehad vandaag!) Ik heb toen 1 glas sinaasappelsap gedronken en 10 autodropjes gegeten (vergis je niet, 1 autodrop is al ong. 5 koolhydraten!!). Ik besef nu pas dat ik geen langzame koolhydraten heb gegeten, dus ik ben benieuwd of ik vannacht niet te erg zak met m’n bloedsuiker. De rest van de avond heb ik een halve komkommer en een halve paprika in stukjes opgegeten, héérlijk!

Nu lig ik in bed met het besef dat ik mijn laatste blog typ met de sensor. Dr net stootte ik per ongeluk met iets tegen de sensor en is de pleister iets losgelaten. Maar het maakt me nu niets meer uit. Alle eetverslagen zijn bijgehouden en tot en met de laatste dag heb ik de sensor op m’n buik laten zitten. Toen ik de sensor een week had in 2012 heb ik vaak gehuild, omdat ik mij zo echt ziek voelde. Nu was het totaal anders. Deze week heb ik gezien als het begin van nóg betere bloedsuikers. Mijn doel is om in 2016 een HbA1c onder de 7% te krijgen. Mijn laatst gemeten HbA1c is 7.4% dus dit zou moeten lukken. Het is nu kwart voor drie ’s nachts en echt de hoogste tijd om te gaan slapen. Mijn doel voor volgende week is voor 0:00 uur gaan slapen, anders verplaats ik straks weer mijn slaap/waak-ritme en gaat alles weer de verkeerde kant op. Voor mijn nachtrust van deze week geef ik de sensor maar even de schuld…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*