Resultaat van de sensormeting

By | 25 november 2015

Het was zover, de sensor mocht maandag van mijn buik af! Het is nu een raar gevoel dat er geen apparaatje meer op mijn buik plakt, volgens mij raakte ik er toch aan gewend. Daarnaast heb ik ook een soort gevoel van vrijheid. Lekker op m’n buik op bed liggen achter m’n laptop en douchen zonder geconfronteerd te worden door het apparaatje (naar mijn idee Diabetes) op mijn buik te zien. Door de sensormeting ben ik veel wijzer geworden en hebben mijn diabetesverpleegkundige en ik goede conclusies kunnen trekken uit de grafieken van de sensor. Daarover nu meer.

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen dat deze dag een rotdag was. Gelukkig vielen de resultaten van de sensormeting wel mee. De sensormeter en de zes eetverslagen had ik meegenomen naar het Diabetescentrum, en natuurlijk de sensor die nog op mijn buik geplakt zat. De diabetesverpleegkundige trok voorzichtig de pleister met de sensor van mijn buik. Hier voelde ik weinig van. Ik mocht even kijken en voelen wat er precies in mijn buik heeft gezeten. Het gedeelte wat in mijn buik zat was ongeveer 1 cm, erg flexibel en zacht. Het deed mij denken aan een paar haartjes van een hele zachte verfkwast. De sensor werd schoongemaakt en daarna uitgelezen. Ook de meter werd uitgelezen. Vervolgens was op de monitor van de computer onderstaande grafiek te zien:

Screenshot_2015-11-25-00-05-46

In eerste instantie schrok ik, want wat was het weer een grafiek met pieken en dalen. De verpleegkundige zei dat het niet zo erg is en ik later de grafiek per dag zou zien, dan zou het er beter uit zien. Dat klopte. Deze grafieken staan verderop in de blog weergegeven. De gekleurde lijnen zijn de dagen, op de horizontale as staat de tijd in uren en op de verticale as de bloedsuiker in mmol/l, zoals mijn bloedsuikermeter dit ook aangeeft. De bloedsuiker kan ook weergeven worden in mg/dL, dit is de amerikaanse bloedsuikerwaarde. Bij mijn sensormeting in 2012 is de bloedsuiker weergegeven in mg/dL. De grafiek van mijn vorige sensormeting in 2012 staat hieronder. De bloedsuikers moeten in beide grafieken binnen het groengekleurde gebied blijven (tussen de 4 en 10 mmol/l). Dit is tevens het gebied waarin de bloedsuikers schommelen van iemand zonder Diabetes.

We kijken allereerst naar de grafiek van 2012, hieronder. We zien dat ik ontzettend vaak boven het groengekleurde gebied heb gezeten. Ook heb ik aardig wat (hele) lage bloedsuikers gehad en was ik snel in en uit het groene gebied. De afspraken die ik toen heb gemaakt met mijn verpleegkundige weet ik niet meer precies. De afgelopen jaren/maanden heb ik veel aangepast en uitgeprobeerd, te veel om nu even op te noemen.

DSC_0041

Voor het gemak heb ik de grafiek van afgelopen sensormeting nogmaals weergegeven hieronder. Aan de grootte van de grafiek is al te zien dat ik geen schokkende schommelingen meer heb, maar wel nog enkele die opvallen. Gelukkig zijn de hoge (en lage) bloedsuikers te verklaren aan de hand van de eetverslagen, die ik dus niet voor niets heb bijgehouden.

Screenshot_2015-11-25-00-05-46

Ik beschrijf de drie belangrijkste conclusies die mijn diabetesverpleegkundige heeft gemaakt.

De eerste conclusie die mijn verpleegkundige maakte was: er is iedere nacht sprake van een enorme daling. Ik slaap de afgelopen weken weer tussen 0:00 en 2:00 uur en dan begint ook de daling. ’s Ochtends (rond 7/8 uur) word ik daardoor niet uitgeslapen wakker. Mijn lichaam heeft geen rust gehad, maar is aan het werk geweest met het verwerken van de insuline. En een hypo maakt mij sowieso al moe. Binnenkort wil ik weer mijn best doen om, om uiterlijk 23 uur in bed te liggen. Nu zal dat nog lastig gaan door de schommelingen van de opnieuw te bepalen hoeveelheden insuline.

De tweede conclusie heeft met snel stijgende bloedsuikers en hypers te maken: Voor een maaltijd spuit ik niet 30 minuten van te voren de kortwerkende insuline. Dat klopt, ik spuit kort (1 tot 5 minuten) voor het eten of 15 tot 20 minuten na het eten, als ik een lage bloedsuiker had voor de maaltijd. Ik weet dat de insuline 30 minuten voor de maaltijd gespoten moet worden om in te werken, maar ik denk er simpelweg nooit aan. In het eetverslag was dit te zien, omdat ik koolhydraten en de hoeveelheid insuline om dezelfde tijd had ingevuld en de grafiek gaf na de maaltijden een snel stijgende lijn aan.

De derde conclusie heeft betrekking op het opvangen van een hypo: ik eet soms te veel koolhydraten om uit een hypo te komen. Dat klopt ook, want ik eet (ong. 20 kh) en drink (ong. 15 kh) meestal hetzelfde aantal koolhydraten. Ook dat werd uit het eetverslag gehaald. Mijn verpleegkundige heeft mij al meerdere malen geadviseerd om 10 tot hooguit 20 koolhydraten te eten om een hypo op te vangen. Maar met een hypo ben ik eigenwijs en kan ik HEEL moeilijk een half pakje sinaasappelsap weggooien met een hongerig en bevend gevoel. Mijn lichaam vraagt om zoetigheid en als dat er is wil het lichaam ALLES. Sindskort kan ik al 1 of 2 sultana’s uit een pakje van 3 weggooien, en dat vind ik al knap van mezelf.

Hieronder zijn de grafieken per dag te zien. Daarop zijn ook de drie conclusies duidelijker te zien. Op zondag is het kalibreren schijnbaar niet helemaal goed gegaan, dus heeft de sensor de nacht en ochtend niet geregistreerd. Andere dagen is het gelukkig helemaal goed gegaan.

IMG_20151125_001123

IMG_20151125_001049

De volgende afspraken heb ik met de verpleegkundige gemaakt o.b.v. de conclusies uit de grafieken:

  • Voor de enorme daling in de nacht verlaag ik de eenheden langwerkende insuline van 22 eenheden naar 18 eenheden. Ik spuit de langwerkende insuline altijd voor het slapen en dat blijf ik doen. Zelf vind ik het wel spannend om meteen vier eenheden te verlagen. Straks zit ik overdag weer super hoog en daar heb ik geen zin in. Maar de komende week ga ik puzzelen met mijn kortwerkende insuline, want door het verlagen van de langwerkende insuline heb ik overdag nu waarschijnlijk 1 of 2 eenheden meer kortwerkende insuline nodig bij de maaltijden.
  • Ik heb afgesproken om weer 30 minuten voor een maaltijd insuline te spuiten. Zo kan ik waarschijnlijk pieken na de maaltijden beperken, doordat de insuline al aan het werk is wanneer ik ga eten. Hoe de werking van insuline is zal ik op korte termijn in een blog uitleggen.
  • Om te voorkomen dat ik te veel koolhydraten eet om een hypo op te vangen moet ik, naast het weggooien van sultana’s, nu ook een half pakje sinaasappelsap opdrinken. In de supermarkt ga ik eens opzoek naar een pakje sap waar 10 koolhydraten in zit en koeken met minder koolhydraten. Dextro’s eten is ook een oplossing, maar daar krijg ik dorst van en ik vind ze gewoon niet lekker.

Daarnaast heb ik geleerd van mijn verpleegkundige dat het moment van insuline spuiten en het krijgen van een hypo ook uitmaakt hoeveel koolhydraten ik moet eten om uit de hypo te komen. Als ik bij de piek van de insuline (wanneer de meeste insuline actief is, ongeveer twee uur na het inspuiten) een hypo krijg, dan heb ik meer koolhydraten nodig dan wanneer de insuline bijna is uitgewerkt (bijvoorbeeld na zes uur). Het kan dus zo zijn dat ik twee uur na het spuiten, 1,5 uur na de maaltijd, een hypo heb en dan een HEEL pakje sinaasappelsap nodig heb. En wanneer ik zes uur na het spuiten een hypo krijg, een HALF pakje sinaasappelsap nodig heb. Het klinkt heel logisch, maar ik had er in 18 jaar tijd nooit zo bij stilgestaan.

Verder heb ik met de verpleegkundige meer afspraken gemaakt om mijn bloedsuikerwaardes stabieler te krijgen.

  • Ik meet en spuit 30 minuten voor de maaltijd. Meet ik een hypo dan neem ik 10 koolhydraten en wacht 10 minuten, dan meet ik opnieuw. Vervolgens spuit ik een normale hoeveelheid maaltijdinsuline en eet ik een normale maaltijd. (ik spuit dus niet meer na het eten als ik een hypo had voor het eten)
  • Een aantal dagen eet ik na 20 uur geen koolhydraten meer en controleer mijn bloedsuiker voor het slapen en ’s ochtends nuchter. De bloedsuiker voor het slapen moet de bloedsuiker nuchter zijn, dan heb ik de juiste hoeveelheid langwerkende insuline.
  • Wanneer ik een hypo tussen de maaltijden in heb neem ik 20 snelle koolhydraten en meet na 15/20 minuten opnieuw mijn bloedsuiker.
  • Als ik een avond ga sporten spuit ik voor het avondeten 50% minder. Ik spoot 25% minder, maar in de grafiek is te zien dat ik zowel tijdens bodypump als tijdens het zwemmen snel daal naar een hypo.

Maandagavond heb ik direct de langwerkende insuline verlaagd naar 18 eenheden. Dinsdag zat ik daardoor niet lekker in mijn vel. Ik heb deze dag erg geschommeld van nuchter 9.7,  naar 16.3 voor de lunch, twee uur na de lunch 6.2 en een uur later 3.6. Voor het avondeten 4.8, om 20:30 weer 4.8 en toen heb ik iets “stoms” gedaan. Ik had nog een halve zak M&M’s van de bioscoop over vrijdag en die heb ik opgegeten tijdens het studeren, zonder bij te spuiten. Om 23:30 zat ik daardoor op 14.9 (3 eenheden bijgespoten) en om 1:30 zat ik op 17.6 (4 bijgespoten, misschien 8. Want na het tandenpoetsen wist ik niet zeker of ik ervoor had  bijgespoten. Het geheugen werkt met deze bloedsuikers zeker niet mee). Ondertussen heb ik een liter water gedronken en voelde ik mij niet lekker worden. Om 2:30 uur heb ik opnieuw gemeten en zat ik op 15.3. Mijn meter gaf aan dat ik nog 4,9 eenheden werkende insuline in mijn lichaam had, dus ik heb niet meer bijgespoten. Ein-de-lijk kon ik gaan slapen.. Ik moest de volgende ochtend weer vroeg op om te gaan werken.

Soms is het zo frustrerend om te worden gestraft als je gewoon eens zin hebt om lekker te snoepen zonder bijspuiten. Straks na werk ga ik even langs de supermarkt om wat rauwkost in te slaan voor ’s avonds.

De komende dagen zal ik in een speciaal diabetesdagboekje mijn bloedsuikers (met meer bloedsuikermetingen dan normaal), hoeveelheden insuline en activiteiten bijhouden. Op deze manier krijg ik inzicht hoe mijn lichaam reageert op wat ik besluit te doen. Als ik er niet uitkom stuur ik alles door naar mijn verpleegkundige en vraag ik haar advies. Eerst ga ik het zelf proberen.

One thought on “Resultaat van de sensormeting

  1. Jan Bakker

    M.

    Begin van dit jaar 2018 ben ik overgegaan naar het gebruik van de Free Style Sensor, wat erg goed bevalt. In plaats van elke dag een aantal keren bloedprikken in de vinger(s).
    Alleen… er zitten behoorlijke kosten aan, omdat de sensor maar 14 dagen werkt, en per stuk kost dit € 60. Dit is per maand al € 125.
    In Diabc werd gemeld dat de sensor medio dit jaar, of in de herfst van 2018 deze sensor vergoed zal worden door de Zorgverzekering. Want overal in Europa wordt de sensor wel vergoed, maar in Nederland nog niet.

    Mijn vraag is nu: ‘hoe staat het met de vergoeding van deze Free Style Sensor?????

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*