Oeps.. vergeten!

By | 21 november 2015

Gisteren heb ik een drukke, maar vooral leuke dag gehad. Ik was rond half twaalf ’s avonds thuis en om die reden dook ik zonder te bloggen meteen mijn bed in. Overdag heb ik gewerkt, ’s avonds ging ik uiteten en naar de bioscoop met vriendinnen. Hoewel ik niet iedere week uiteten en/of naar de bioscoop ga heb ik mij niet tegen laten houden door de sensor. Ik doe net alsof de sensor er niet is, al merk je aan mijn verhalen dat ik er wel vaak aan denk. Dat wil niet zeggen dat ik niets vergeet bij te houden.. Hierover en meer in deze blog.

Gisterennacht werd ik om kwart voor twee ’s nachts wakker, omdat ik aan het beven was. Een teken van een lage bloedsuiker, de avond er voor dus niet genoeg extra koolhydraten gegeten. (Daar miste ik toch echt de koolhydraten van mn Kitkat, haha!) Mijn nachtkastje staat vol met Diabetesspulletjes dus had snel een pakje sinaasappelsap bij de hand. Eigenlijk moest ik nog een sultana of iets anders van langzame koolhydraten eten, maar ik was moe, moest vroeg op en wilde gewoon slapen.

Gisteren begon ik een uurtje eerder met werken. De laatste tijd werk ik van negen tot half zes, maar ik werd redelijk uitgeslapen wakker (wel met hypo..) en begon door de hypo meteen met m’n ontbijt. Om de hypo met mijn ontbijt op te lossen heb ik pas insuline gespoten toen ik een uur na het ontbijt aankwam op mijn werk. Dit doe ik meestal als ik zo wakker wordt, anders ben ik bang dat ik meteen weer “laag kom te zitten”. Wat mij opgevallen is, is dat ik een uur eerder was begonnen en ook een uur eerder ’s middags een hypo kreeg. Normaal rond vijf uur (als ik bij de lunch extra insuline gespoten heb, maar ’s middags een tussendoortje vergeet of geen trek heb), maar nu half vier/vier uur. Zou het toeval zijn? Ik ga het is in de gaten houden! De pleister van de sensor jeukte vandaag trouwens veel en laat langzaam ietsje los. Dat vind ik niet erg gek na vijf dagen.

’s Avonds ging ik uiteten met vriendinnen, Jacqueline en Danja. Zij kennen mij nu zo’n vijf jaar en zaten bij mij in de klas op het HBO. Hun heb ik dan ook veel over mijn Diabetes verteld, zodat ze weten hoe het met me gaat en weten wat ze moeten doen als er iets met mij gebeurd. Niet veel meer mensen op mijn school weten/wisten dat en ik hoef het ook niet iedereen te vertellen. Zolang de mensen waarmee ik het meest omga maar weten wat ze moeten doen als er iets met mij gebeurd.

Eten in een restaurant vind ik altijd wat lastiger, omdat je niet precies weet wat en hoeveel je op je bord krijgt. Stiekem op andere tafels kijken wat en hoeveel andere mensen te eten krijgen of even wachten tot mijn bord is geserveerd, dat is mijn tactiek om de hoeveelheid te spuiten insuline te bepalen. Ik kijk net mijn eetverslag terug en zie dat ik voor het avondeten geen bloedsuikermeting heb gedaan, oeps! Normaal gesproken sla ik die soms ook over, maar er was nadrukkelijk gevraagd om viermaal per dag te meten met de sensormeter om te kalibreren. Lastig dat ik nu niet kan zien of de sensor nog juiste metingen doorgeeft.

IMG_20151120_174531

Hier hadden wij een jaar naar uitgekeken: The Hunger Games Mockingjay Part 2! Met Diabetes kan en mag je alles eten, zolang je er maar insuline voor spuit. Tijdens de film had ik dan ook een zak M&M’s van 300 gram (ongeveer 70 koolhydraten per 100 gram, erg veel maar zó lekker!). Voor de film m’n bloedsuiker gemeten en insuline bijgespoten voor een halve zak M&M’s. Wel drink ik altijd drinken zonder of met heel weinig koolhydraten. Toen ik ’s avonds rond half twaalf’ thuiskwam zat ik op 5.4, iets aan de lage kant met risico op een hypo ’s nachts. Ik besloot toch niets meer te eten en lekker te gaan slapen. Nu werd ik net wakker met 3.6 op m’n meter, dus meteen gaan ontbijten. Ondertussen is het een uur na het ontbijt en ga ik zo mijn insuline spuiten.

De week is snel gegaan en het is alweer weekend. Vandaag weer leuke dingen te doen. Ik ga snel opschieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*