Iets wat ik normaal (niet) doe

By | 22 november 2015

Deze week wilde ik een week hebben met dingen die ik normaal (zonder sensor) vaak eet, drink en doe. Zo krijgen mijn diabetesverpleegkundige en ik een goed inzicht op mijn levensstijl. Hierop kunnen we de ratio’s aanpassen van de koolhydraten en insuline. Gisteren is het deels gelukt. Ik ben vaak in voor nieuwe dingen en om iets te leren, vooral als ik het leuk vind. Gisteren heb ik voor het eerst paardgereden! Dat brengt spanning met zich mee waarop mijn bloedsuiker kan reageren. Hoe mijn lichaam hierop reageerde staat verderop in de blog.

Na het schrijven van mijn vorige blog ben ik naar de stal van de paarden van mijn nicht en haar vriend gegaan. Ik weet en kan weinig met paarden, maar gisteren heb ik veel geleerd van mijn nicht. Eerst gingen we longeren (iemand die denkt dat het paard dan alleen rondjes om je heen stapt, zoals ik dacht, heeft het echt mis. Wat komt daar nog veel bij kijken zeg!) én ik mocht even rijden. Nooit gedacht dat ik dit zou doen en ik vond het beide ook nog eens super relaxt. We keken uit op weilanden en molens, je bent samen met een geweldig dier en in het geval van mijn nicht kun je je hobby uitoefenen. Een moment waar ik tijdens het duiken onderwater ook vaak aan denk en van geniet. Een moment voor jezelf, jij bepaalt wat je gaat doen en geniet van de dieren. Zulke momenten heb je nodig naast het drukke leven, dat heb ik wel geleerd de afgelopen drie jaar. Helaas werkte het weer niet mee. Wanneer wij buiten waren waaide en regende het, en wanneer wij ergens droog zaten was het buiten ook droog.. Hier kom ik later nog op terug. Na een aantal oefeningen van mijn privé-instructrice (Lindsy, nog bedankt hiervoor!) moest ik van het hoge paard af ..”springen”. Het eerste wat door mijn hoofd ging was: er zit een sensor op m’n buik en daar kom ik liever niet tegenaan. Even heb ik twee uur bijna niet aan de sensor gedacht, heerlijk! Geen idee hoe ik beneden ben gekomen, maar de sensor zat nog op m’n buik en het paard stond nog rustig. Na de avonturen van de afgelopen uurtjes zat ik netjes op 7.9. Doordat ik vandaag weer had uitgeslapen, had ik gebruncht en verder later op de middag niets meer gegeten. Ook dat ging weer goed.

’s Avonds bleef ik bij m’n nicht eten. Zoals ik al schreef zat het weer vandaag niet mee. Het was droog, dus we gingen eten halen. Natuurlijk waren we nog geen vijf minuten onderweg naar de supermarkt om iets gezonds te halen of er kwam regen en zelfs hagel uit de lucht vallen met een enorm koude wind. Plan B werd ingeschakeld en we zijn snel patat gaan halen. Hetzelfde als eten bij een restaurant is het bijvoorbeeld gokken hoeveel scheppen patat in een (groot) bakje is gedaan om zo het aantal koolhydraten te bepalen. Daarnaast had ik nog een frikadel en een milkshake. Diabetes en een milkshake? Jij mag toch alleen light drinken? Het antwoord hierop is: nee. Ik kan en mag alles eten, zolang ik er maar voldoende insuline voor spuit. Tussendoor drink ik bijna altijd light, maar bij ontbijt, lunch of avondeten kies ik soms eens iets anders. Ik moest toch insuline spuiten voor het avondeten, dus waarom zou ik een lekkere chocolademilkshake voorbij laten gaan. Even iets meer eenheden gespoten voor het avondeten en 2,5 uur na het eten zat ik netjes op 10.4. Je zou misschien denken dat dit iets te hoog is, maar ik vond het erg fijn om te kunnen autorijden. Tijdens autorijden zak ik ook altijd nog met mijn bloedsuiker, waarschijnlijk door de inspanning tijdens het rijden.

’s Avonds kwam ik thuis en mijn ouders zaten gezellig op de bank. Mijn vader is vaak weg voor zijn werk waardoor we soms tot laat nog gezellig tv kijken en lekker dingen eten met z’n alle. Deze avond was zo’n avond. Ik begon rond half 11 met een stuk aardbeienkwarktaart. Mijn moeder had die gemaakt vanmiddag, dus ik moest wel even proeven. Een uur later zaten we aan de cocktailworstjes en 1,5 uur later zag ik nougat liggen. Eerst nam ik onschuldig 1 nougat, dat werden er uiteindelijk drie. Ik wist trouwens niet dat drie nougats 20 koolhydraten bij elkaar zijn, voor mn gevoel zijn ze veel minder. Voor al deze koolhydraten had ik niet bijgespoten, dus voor het slapengaan zat ik op 20.9. Ik verwachte deze bloedsuiker al, omdat ik moe werd, dorst had, hoofdpijn kreeg, geïrriteerd werd en mijn benen gingen verzuren en later ook de rest van mijn lichaam een beetje. Dat doet zo’n pijn. Alsof je spieren gespannen blijven en niets helpt om ze te ontspannen, daarbij komt een zeurderig, branderig gevoel. Ik had kortwerkende insuline bijgespoten en langwerkende insuline met normale hoeveelheden gespoten. Daarna had ik geen zin meer om te bloggen en ben ik met pijn in mijn bed gaan liggen. Na een uur voelde ik dat het verzuren af nam en kon ik in slaap komen.

Vrijdagavond keek ik even goed of de pleister op de sensor en mijn huid nog helemaal vastzat. Ik merkte toen dan de huid links en rechts van de sensor iets verhard was. Zou de pleister aan mijn huid trekken? Of is dit het begin van een ontsteking?? Dat zijn vragen die bij me opkwamen. Gisterenavond heb ik nog even goed gekeken en ik heb het idee dat de harde plekken erger zijn geworden. Vandaag is de laatste dag, morgenochtend mag hij er eindelijk af. Een week is precies lang genoeg, twee weken had te lang geweest voor mij. Mijn mening over een insulinepomp veranderd dus ook niet. Ik ga weer opschieten en genieten van de zondag.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*