De komende week een sensor

By | 17 november 2015

Op de pagina “18 jaar Diabetes” is te lezen dat ik drie jaar geleden tijdelijk een sensor heb gehad. Een sensor is een klein apparaatje, vaak op de buik, die 24/7 de bloedsuikerwaarde meet. De uitslag van de sensormeting in oktober 2012 had ik verwacht, maar het heeft mij wel wakker geschud. Mijn bloedsuikers gingen namelijk alle kanten op, behalve de goede en dat was duidelijk in een grafiek te zien. Ik voelde deze schommelingen al maanden, maar eenmaal op papier werd ik er echt mee geconfronteerd.

Nu drie jaar en één maand later is het weer zover. Om te zien of ik in drie jaar tijd vooruit ben gegaan en voor een nog betere behandeling krijg ik opnieuw een sensor. In 2012 was dit de Dexcom G4, nu heb ik een sensor van Medtronic. Ik wil jullie door middel van een dagelijkse blog op de hoogte houden wat een sensormeting inhoud en hoe ik er mee omga. Ook is het voor mezelf een goede stimulans om positief om te gaan met de sensor. Hij is namelijk niet geplaatst om mij te irriteren, ookal doet hij dat soms wel.

DSC_0001

Deze maandagochtend 16 november om kwart over negen werd ik uit de wachtkamer geroepen van het Diabetescentrum en na enkele minuten werd het infuusje al door mijn diabetesverpleegkundige in mijn buik “geschoten” waaraan de sensor werd geplaatst. Op de foto hierboven is de sensor te zien. Ik kreeg een korte uitleg over de sensor. Ik moet vier keer per dag (voor ontbijt, voor lunch, voor avondeten en voor slapengaan) mijn bloedsuikerwaarde (hierna: bloedsuiker) meten met een bloedsuikermeter (hierna: meter) die bij de sensor hoort, hierdoor kan de sensor kalibreren.

De bloedsuikers van de sensor zie ik niet, waardoor ik niet stiekem kan kijken wat de bloedsuiker is zonder zelf een bloedsuikermeting te doen uit de vinger. Dit is gekozen, zodat ik niet sneller corrigeer met insuline dan normaal. Als ik een extra bloedsuikermeting wil doen, moet ik dat met mijn eigen meter doen. Mijn eigen meter is overigens veel uitgebreider. Mijn meter geeft onder andere insulineadvies en om die reden heb ik de meter nodig om het aantal eenheden insuline te berekenen op basis van het aantal koolhydraten wat ik ga eten, waarbij de meter rekening houdt met de hoeveelheid actieve insuline in het lichaam. Mijn meter en de “sensormeter” houd ik dus beide ieder meetmoment bij me.

Naast het meten moet ik ook iedere dag een eetverslag bijhouden. Voor het eetverslag moet ik bijhouden: de tijd, wat heb ik gegeten/gedronken, de hoeveelheid koolhydraten per product of maaltijd, bloedsuiker op dat moment, het aantal gespoten eenheden insuline en bijzonderheden (wat ik op dat moment aan het doen was bijvoorbeeld). De komende week is dat dus een hele administratie. Iedere koolhydraat, iedere eenheid insuline, alles moet opgeschreven worden. Dit lijkt een hoop werk, maar hier ben ik automatisch iedere dag mee bezig, alleen moet het nu op papier vastgelegd worden.

Na de plaatsing van de sensor, uitleg en het papierwerk stond ik om half tien weer buiten, mét sensor op mijn buik. Volgende week maandag wordt de meter uitgelezen en heb ik (als alles goed gaat) de uitslag.

Vandaag heb ik rustig aan gedaan om even te wennen aan de sensor, de uitgebreide uitleg van de sensor door te lezen (YES! Ik mag as zondag gewoon zwemmen las ik.) en het meten met verschillende meters. Vanavond heb ik een uur gebodypumpt, maar ik was tijdens bodypump nog erg bezig met de sensor. Ik merkte bij bepaalde oefeningen dat de pleister ging trekken en was bang dat de sensor niet bleef zitten. Omdat de sensor geen volledige dag op mijn buik zit hoef ik nog geen eetverslag in te vullen. Vanaf morgen moet ik daar mee beginnen. Ik meette zojuist een bloedsuiker van 4.1, wat in de nacht makkelijk een hypo kan worden. Dus ik moet met tegenzin nog even iets eten. Daarna mijn langwerkende insuline spuiten en dan mijn eerste nacht (na drie jaar) met sensor op mijn buik.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*