DiabetesDiagnoseDag

By | 29 mei 2016

Ik was zes jaar: 9 mei 1997 werd ik op dit moment opgenomen; 's avonds laat tegen middernacht. Rond 22 uur werd mijn bloedsuiker van 32 mmol/l gemeten, mocht mijn "logeer"tas thuis gehaald worden en bleef ik de komende twee weken in het ziekenhuis "logeren". Ik ben nu 25 jaar en vandaag heb ik 19 jaar diabetes. Wat gaat de tijd hard. Sommige diabeten vieren dit als een soort verjaardag (geen enorm feest, maar wel snoepen en/of iets speciaals doen), ik heb dat nog nooit gedaan. Vandaag wel onverwachts met een vriendin uiteten geweest zonder reden. Tijdens het eten toch even stilgestaan bij het feit dat ik nu al 19 jaar bij (bijna) iedere hap nadenk over wat ik eet, wat de gevolgen zijn en of ik moet spuiten. Ik begon voor het diner op 8.8; een schaaltje aardappeltjes, frietjes, salade, vlees en ijshoortje met 2 bollen verder (het ijsje was niet gepland), nu op 13.8. De koolhydraten ietsje te laag ingeschat (zelfs na 19 jaar blijven restaurants een uitdaging), nu toch even 3 eh bijgespoten. Mijn leven is 19 jaar geleden van binnen veranderd (lees: meer vooruit-/nadenken over voeding en activiteiten + mezelf pijn doen met naalden), maar van buiten doe ik alles als ieder ander en daar ben ik super blij mee. Weten jullie de dag dat bij jullie diabetes werd geconstateerd?? Doen jullie iets speciaals op die dag?

13177647_264571147228380_63030041961478753_n

Afgelopen 9 mei plaatste ik bovenstaand bericht op diverse diabetes gerelateerde facebookpagina's met de vragen: Weten jullie de dag dat bij jullie diabetes werd gecontateerd? Doen jullie iets speciaals op die dag?  Hierop kreeg ik diverse reacties en hier wil ik vandaag een stukje over schrijven. Uit deze reacties was opnieuw goed te merken hoe diabetes voor iedereen anders is en ik denk na over het vieren van mijn "diabetesverjaardag".

Het loopt erg uiteen wie wel en wie niet zijn/haar 'diabetesverjaardag' viert in gedachte of met een cadeau. Sommige weten de exacte dag/maand niet en andere weten dit nog heel goed. De één geniet van iedere dag en de ander doet wij hij/zij niet laten kan op zijn/haar diabetesverjaardag. Zelf sta ik er de afgelopen jaren steeds vaker bij stil. Volgend jaar heb ik 20 jaar diabetes. Word het dan tijd om er eens goed bij stil te staan? Of zal ik bij 25 jaar iets speciaals doen? En wat doe je op zo'n dag? Ik ben er nog niet over uit.

Bij de diagnose diabetes verandert je hele leven, ik snap dat iemand niet stil wil staan bij deze vervelende dag. Een aantal reacties beschrijft dit gevoel ook, zij willen de dag van diagnose niet vieren. Iedereen ervaart deze dag ook anders. De één komt in coma binnen op de SEH, de ander wandelt naar de huisarts met klachten en wordt doorgestuurd voor verdere controle in het ziekenhuis en nog iemand anders heeft weer een andere ervaring. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan het overlijden van de eilandjes van Langerhans, dit maakt mij aan het lachen. Leuk is het echter niet. Is de dag van diagnose dan geen diabetesverjaardag, waar de meeste diabeten die dit vieren over spreken?? Maar een diabetesrouwdag? Uit de reacties haal ik niet dat diabeten dit zo zien, gelukkig. Toch vind ik het ook geen diabetesverjaardag. De arts zei 19 jaar geleden niet tegen mij: "Gefeliciteerd! Je hebt diabetes type 1. Vanaf nu moet je insuline spuiten, letten op koolhydraten, kun je last krijgen van hypo's en hypers enz." Wat de arts precies zei weet ik niet, maar het zal vast een mededeling aan mijn ouders zijn geweest als: "Ik moet u helaas mededelen dat uw dochter de chronische ziekte diabetes type 1 heeft."

Iedere dag is speciaal vinden een aantal mensen; erg mooi gezegd en daar ben ik het volkomen mee eens. De reactie van diabeten die bij 25 en 50 jaar iets speciaals doen worden denk ik mijn voorbeeld. Al zoveel jaar iedere dag bezig zijn met de diabetes mag best eens beloond worden. Ik lees dat iemand een mooi cadeau van de partner heeft ontvangen; ontzettend lief. Ik denk niet dat iedereen zijn/haar naaste omgeving er zo mee bezig is om hier aan te denken, als een gedeelte van de diabeten al niet aan deze dag denkt. Dit jaar was ik per toeval uiteten geweest op mijn "diabetesdiagnosedag". Ja, dat is de juiste benaming voor mij; diabetesdiagnosedag.

Hoe trakteer ik mijzelf dan op mijn diabetesdiagnosedag? Veel reacties gingen over eten. Een groot stuk taart, suikerspin, veel chips en koekjes; nee, dat zie ik mijzelf niet snel doen. Ik wil mij op deze dag ook niet druk willen maken over de hoeveelheden insuline, of mij de dag daarna rot voelen doordat ik mij niet druk heb gemaakt over de insuline. Een goede reden om een keer extra uiteten te gaan vind ik het wel. Op het terras heb ik dit jaar heerlijk genoten in het zonnetje onder het genot van een wijntje met heerlijk eten. Een andere reactie ging over reizen, ook dat vond ik een mooi idee.

Volgend jaar heb ik 20 jaar diabetes: waarschijnlijk ben ik dan een aantal maanden afgestudeerd en om deze reden ga ik mijn diabetesdiagnosedag vieren. Ik ga genieten en stilstaan bij alles wat ik al heb bereikt mét 20 jaar diabetes. Of het een vakantie wordt óf dat ik uiteten ga dat ga ik volgend jaar bepalen. Jullie verhalen hebben mij zeker gemotiveerd om iets met deze dag te gaan doen. Niet ieder jaar, maar wel na speciale jaren zoals in dit geval afstuderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*